Lambrusco: de bruisende rode wijn uit Emilia-Romagna
Lambrusco is geen enkele druif, maar een familie van inheemse druivenrassen die al eeuwen rond Modena, Reggio Emilia en Parma groeien. Daar, in de vlakte van de Po, wordt er een licht mousserende wijn van gemaakt die bij de keuken van de streek hoort als brood bij boter. Buiten Emilia-Romagna is er nog één belangrijk gebied: Lambrusco Mantovano, net over de grens in Lombardije. Wie Lambrusco alleen kent als zoete supermarktfles uit de jaren tachtig, staat een verrassing te wachten. De serieuze producenten maken droge, frisse en vaak verrassend complexe wijnen met een levendige mousse.
Sorbara, Grasparossa en Salamino: drie gezichten van Lambrusco
De drie bekendste rassen geven elk een eigen stijl, en ze hebben ook elk hun eigen DOC.
Lambrusco di Sorbara
Sorbara geldt als het meest geurige en verfijnde ras, met tonen van viooltjes, aardbei en rode bes en een strakke zuurgraad. Cantina della Volta, Cavicchioli, Paltrinieri en Cantina di Carpi e Sorbara laten zien hoe elegant deze druif kan zijn, van een knisperende Vigna del Cristo tot de Omaggio a Gino Friedmann.
Lambrusco Grasparossa di Castelvetro
Grasparossa levert de donkerste en meest tannine-rijke Lambrusco: diep paarsrood, vol en sappig. Corte Manzini maakt er met L'Acino een droge frizzante van die prima tegen stevige gerechten opkan.
Lambrusco Salamino di Santa Croce
Salamino dankt zijn naam aan de trossen, die op een kleine salami lijken. Het ras geeft sappige, fruitige wijnen met een fijne balans. Lusvardi en Medici Ermete gebruiken het voor hun spumante, en Bergianti mengt het met Sorbara voor de Rosso Rifermentato.
Daarnaast kom je Lambrusco Maestri en Lambrusco Marani tegen, onder meer bij Camillo Donati, Cantine Ceci en Medici Ermete.
Van tankgisting tot hergisting op de fles
De meeste Lambrusco krijgt zijn bubbels via de charmatmethode: de tweede gisting gebeurt in een gesloten drukvat, wat frisse, fruitige wijnen oplevert. Een groeiende groep wijnmakers gaat terug naar de oude werkwijze, waarbij de wijn op de fles nagist. Zulke flessen, vaak "rifermentato in bottiglia" of "col fondo", hebben een licht troebele bezinking en een rustiger, wat rustieker karakter. Bergianti en Camillo Donati zijn hier goede voorbeelden van. Een kleine voorhoede maakt zelfs mousserende wijn volgens de klassieke methode, met lange rijping op de gist, zoals Medici Ermete met Gran Concerto en Cantina della Volta.
Op het etiket zie je ook hoe zoet de wijn is: secco is droog, amabile lichtzoet en dolce zoet. De meeste wijnen in deze collectie zijn droog of brut.
Lambrusco rood, rosé en wit: één druivenfamilie, meerdere kleuren
De klassieke Lambrusco is rood, maar omdat het om blauwe druiven gaat, kan de wijnmaker de schillen ook snel scheiden van het sap. Zo ontstaan rosato's en zelfs witte versies. Bekijk naast deze collectie ook onze rode wijn en rosé wijn voor vergelijkbare stijlen.
Lambrusco bij het eten: de vaste partner van de Emiliaanse keuken
In Emilia drinkt men Lambrusco gewoon bij de maaltijd. De bubbels en de frisse zuren snijden door vet en zout, wat hem perfect maakt bij Parmaham, mortadella, culatello en Parmigiano Reggiano. Ook bij gnocco fritto, tortellini in brodo, lasagne en pizza is het een logische keuze. Sorbara past bij lichtere voorgerechten en vis van de grill, Grasparossa bij worst, stoofvlees en gerijpte kaas. Schenk Lambrusco koel, rond 10 tot 12 graden.
Veelgestelde vragen over Lambrusco
Is Lambrusco zoet of droog?
Allebei kan. Kijk op het etiket naar secco (droog), amabile (lichtzoet) of dolce (zoet). Ambachtelijke producenten maken vooral droge Lambrusco.
Wat is het verschil tussen Lambrusco en Prosecco?
Beide zijn Italiaanse bubbels, maar Prosecco is meestal wit en gemaakt van Glera uit Veneto en Friuli. Lambrusco is meestal rood, komt uit Emilia-Romagna en Lombardije en heeft meer fruit en soms wat tannine.
Moet Lambrusco gekoeld worden?
Ja. Koel geschonken komen het fruit en de frisheid het best naar voren, ook bij de rode versies.
Bestaat er witte Lambrusco?
Ja. Door de schillen meteen van het sap te scheiden, maakt men ook witte en rosé Lambrusco, al blijft rood de klassieke stijl.