Moscato d'Asti is de lichte, zoete en zacht parelende witte wijn uit Piemonte, gemaakt van Moscato Bianco en met geuren van perzik, vlierbloesem, salie en rijpe druiven. Met een alcoholpercentage tussen 4,5 en 6,5 procent en een fijne mousse past hij net zo goed bij een fruitdessert als bij een zomerse middag op het terras.
Wat is Moscato d'Asti?
Moscato d'Asti komt van de glooiende wijngaarden in het zuidoosten van Piemonte, verspreid over ruim vijftig gemeenten in de provincies Asti, Cuneo en Alessandria. Het gebied kreeg in 1967 de DOC-status en in 1993 de DOCG, en deelt die herkomstbenaming met Asti Spumante. Beide worden gemaakt van Moscato Bianco, maar het zijn twee heel verschillende wijnen. De druif heet ook Moscato Bianco di Canelli en hoort bij de oude muskaatfamilie, waarover je meer leest bij Moscato en Muscat.
Binnen de appellatie liggen de subzones Santa Vittoria d'Alba en Strevi. Canelli, lang de bekendste subzone, werd in 2023 een eigen DOCG. De sterkste traditie vind je in dorpen als Castagnole delle Lanze, Santo Stefano Belbo en Mango, waar steile, kalkrijke hellingen geurige druiven met frisse zuren opleveren.
Zo wordt Moscato d'Asti gemaakt: koude gisting en zachte bubbels
Het bijzondere aan Moscato d'Asti is dat de gisting wordt gestopt lang voordat alle suiker is omgezet. De most wordt tot de gisting bijna op het vriespunt bewaard. Zodra de wijn ongeveer vijf procent alcohol heeft bereikt, wordt de gisting stilgelegd door koeling en filtratie. Het resultaat is een wijn met natuurlijke restzoetheid, veel druivenaroma en alleen het koolzuur dat de gisting zelf heeft gevormd.
De druk mag hoogstens 2,5 bar zijn, dus de wijn is frizzante en niet volledig mousserend. Daarom gaat er meestal een gewone kurk op, terwijl Asti Spumante meer druk, minstens zes procent alcohol en een champagnekurk heeft. Zoek je de schuimende, iets krachtigere stijl, kijk dan bij Asti en Asti Spumante.
Producenten en wijnen om te kennen
La Spinetta uit Castagnole delle Lanze is een logisch beginpunt, bijvoorbeeld met de Biancospino. Het hele aanbod van het huis vind je bij La Spinetta. Fontanafredda maakt twee klassiekers, Moncucco en Le Fronde, en Vite Colte bottelt La Gatta.
Veel grote Barolo-huizen maken ook een Moscato d'Asti, vaak als licht en fris tegenwicht voor hun rode wijnen: Massolino, Vajra, Vietti, Oddero, Prunotto, Ceretto met I Vignaioli di Santo Stefano, Poderi Marcarini en Michele Chiarlo met Nivole. Van kleinere familiebedrijven komen Paolo Saracco, Ca' d'Gal met Lumine, Elio Perrone met Sourgal, Enrico Serafino met Erianthe, Cantine Povero met Campo del Palio, Angelo Negro, Cascina Ghercina, Tre Secoli en Fratelli Antonio & Raimondo. Sommige wijnen zijn er ook als halve fles, handig voor een dessert met z'n tweeën.
Moscato d'Asti bij eten en serveren
Schenk de wijn goed gekoeld, rond zes tot acht graden, en drink hem jong, zolang het fruit fris is. Het lage alcoholpercentage en de zoetheid maken hem een natuurlijke keuze bij fruitdesserts: aardbeien, perzik, abrikozentaart, citroencake, panettone en amandelkoekjes. Hij werkt ook verrassend goed bij een brunch, bij vers fruit met ricotta of als aperitief op een warme dag.
Zoek je iets krachtigers bij kaas en pure chocolade, kijk dan bij de zoete wijnen onder dessertwijn, of ontdek de rest van Piemonte, van Barolo en Barbaresco tot Barbera.
Veelgestelde vragen over Moscato d'Asti
Is Moscato d'Asti zoet?
Ja. Omdat de gisting vroeg wordt gestopt, heeft de wijn een duidelijke natuurlijke restzoetheid. De frisse zuren zorgen er wel voor dat hij licht smaakt en niet zwaar.
Wat is het verschil tussen Moscato d'Asti en Asti Spumante?
Beide worden gemaakt van Moscato Bianco binnen dezelfde DOCG. Moscato d'Asti parelt zacht met hoogstens 2,5 bar druk en ongeveer vijf procent alcohol, terwijl Asti Spumante volledig mousserend is en meer alcohol heeft.
Hoeveel alcohol zit er in Moscato d'Asti?
De regels schrijven minimaal 4,5 en maximaal 6,5 procent alcohol voor. De meeste wijnen zitten rond de vijf procent.
Kun je Moscato d'Asti bewaren?
Hij is op zijn best binnen een tot twee jaar na de oogst, wanneer de geur van perzik en bloesem het sterkst is. Met de jaren wordt hij honingachtiger, maar verliest hij iets van zijn frisheid.