Antonios Askitis

Ik ben een kind van de horeca. Mijn vader nam me al meer dan 20 jaar geleden mee naar ProWein. Eerlijk gezegd: in het begin ging ik alleen mee om me klem te zuipen. Maar op een gegeven moment was daar die ene wijn die me echt raakte. Ik vroeg: "Wat is dit?" En toen degene tegenover me begon uit te leggen, voelde ik meteen: waar dit vandaan komt, valt nog veel meer te ontdekken.

Daarna ben ik samen met een bevriende chef voor mezelf begonnen en heb ik de zaak tien jaar gerund – tegenwoordig zou je het concept waarschijnlijk “casual fine dining” noemen. De zaak heette D'VINE en had 15 Gault&Millau-punten. Tegelijkertijd liet ik me opleiden tot sommelier. Onze wijnkaart groeide al snel naar meer dan 500 posities, en de eerste onderscheidingen volgden niet veel later. In die tijd liep ik ook stage bij Christian Bau (3 sterren) – de toenmalige hoofdsommelier is een heel goede homie van me.

Wijn is voor mij als muziek. Onze wereld is zo veelzijdig – net als een platenkast. Ik kom oorspronkelijk uit de hiphop, maar inmiddels ben ik genrevrij. Goede muziek is goede muziek – punt. En zo is het ook met wijn. Ik sluit me nergens voor af, proef graag en ontdek voortdurend iets nieuws. Iets heeft geen hype nodig als het gewoon goed is.

De rol van de sommelier is voor mij duidelijk: wij zijn gidsen. We helpen mensen iets goeds te proeven – idealiter in combinatie met eten. Wat ik absoluut niet mag, is dat arrogante gedoe van sommige collega’s. Daarmee bouwen ze muren in plaats van deuren. Ik wil mensen enthousiasmeren. Tegen ze zeggen: „Hé, het is maar wijn – wees niet bang!“ Ik zie mezelf als een deur-opener naar deze complexe, maar mooie wereld.

En ja: een goede sommelier genereert omzet – meestal een van de belangrijkste onderdelen van de avond. Maar veel meer dan dat: wij zijn gastheren. We kunnen gasten aan ons binden, verhalen vertellen, herinneringen creëren. Dat is niet alleen belangrijk – het is een geschenk. En precies daarom hou ik van dit vak.